"Τόσο αγαπώ την ελληνική ύπαρξη, που αν ήταν να γίνωμε όλοι άνθρωποι κοσμοπολίτες ή Εβραίοι, θα έλεγα να μην ονομαζώμαστε Έλληνες. Δε χρειάζεται η λέξη Έλληνες, όταν όλοι οι άνθρωποι της γης γίνουν κοσμοπολίτες μιας απέραντης δημοκρατίας. Για ένα τέτοιο ιδανικό, για τους ανθρώπους ενός τέτοιου ιδανικού (ιδανικού του ισοπεδώματος των ανθρώπων) δεν πάει το ωραίο όνομα Έλληνες. Αν δε θέλωμε να είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους λαούς, ας μην ονομαζόμαστε Έλληνες. Έλληνες, θα πει κάτι τι ξεχωριστό, εμορφότερο."

Ίων Δραγούμης

Έχω γράψει επανειλημμένα  για τον Τοπικό Πόρο Ανάπτυξης, έχω καταθέσει συγκεκριμένες  προτάσεις  διαχείρισης και αξιοποίησης  με συνέπεια να αισθάνομαι ιδιαίτερα γραφικός στην περίπτωση που θα  ξανά-επιχειρούσα μια τεχνική προσέγγιση του ζητήματος. Δεν μπορώ όμως να μην επικοινωνήσω κάποιες μη  τεχνοκρατικές  προτάσεις εν όψει της δημόσιας διαβούλευσης:
1.Μηδενική συμμετοχή του Πόρου σε δράσεις που υποκαθιστούν ή αποδεσμεύουν τις θεσμικές και υπηρεσιακές  υποχρεώσεις της κεντρικής εξουσίας στην περιοχή μας

2.Μηδενική συμμετοχή  του Πόρου σε δράσεις που ήδη έχουν «προπληρωθεί» από τους έμμεσους και   άμεσους  φόρους ή τα δημοτικά τέλη   των πολιτών  της Δυτικής Μακεδονίας

3.Μηδενική συμμετοχή  του Πόρου σε δράσεις που υποκαθιστούν τις περιβαλλοντικές, ή  γενικότερα, τις “after sale”  υποχρεώσεις της ΔΕΗ ΑΕ απέναντι στην τοπική κοινωνία

4.Μηδενική συμμετοχή του Πόρου σε δράσεις  που δεν παράγουν με σαφή, μετρήσιμο και τεκμηριωμένο τρόπο ανταγωνιστική Επιχειρηματικότητα,   Γνώση, Καινοτομία και Περιβαλλοντική Προστασία.  

5.Μηδενική συμμετοχή του Πόρου σε δράσεις που δεν ευνοούν, δεν προετοιμάζουν, δεν διαμορφώνουν και  δεν συνιστούν  αναπτυξιακή παρακαταθήκη για τις γενιές που έρχονται. Εξορύσσουμε ημερησίως τόση ποσότητα λιγνίτη όση δημιουργήθηκε σε 1500 χρόνια. Πρακτικά, έχουμε «θερίσει» την περιουσία  των επόμενων  γενιών, έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον τους και αδυνατούμε διαχρονικά να κατανοήσουμε  και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.   


6.Μηδενική συμμετοχή του Πόρου σε δράσεις που προνομιακά ωφελούν τους σημερινούς «ένοικους»  της Δυτικής Μακεδονίας σε βάρος των επερχόμενων γενιών και μάλιστα, όταν αυτό γίνεται με έναν  κοντόφθαλμο, περιστασιακό και  αναποτελεσματικό  τρόπο. Σχεδιασμό και υλοποίηση των δράσεων με προοπτική τις απαιτήσεις του  2025. Αυτό είναι το ζητούμενο.


7. 100% συμμετοχή του Πόρου σε δράσεις που θα διασφαλίσουν  ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά  μας και στα παιδιά  των παιδιών μας, στους Αγέννητους. Αυτούς αφορά, σε αυτούς ανήκει και σε αυτούς απευθύνεται  ο Πόρος ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, απλά,  «δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει».

Επί του πρακτέου, ουδεμία σημασία έχει το ποιος θα διαχειρισθεί τον Πόρο.  Σημασία έχει το Πώς και όχι το Ποιοι. Η Αρχή της Επικουρικότητας επιτάσσει να  προσπαθήσουν να επιλύσουν το πρόβλημα,  καταρχήν, αυτοί που πραγματικά το βιώνουν.  Και αυτοί, δεν είναι άλλοι από τους Ενεργειακούς  Δήμους. Ουσιαστικά, ο  βαρύγδουπος  όρος «Αρχή της Επικουρικότητας» δεν είναι τίποτα άλλο από μια εκλεπτυσμένη και ακαδημαϊκή  απόδοση του λαϊκότατου «αν δεν μπορείς να  ξυθείς μόνος σου, μην περιμένεις κανέναν να σε ξύσει καλύτερα».
Αυτό σημαίνει ιδιαίτερα αυξημένες ευθύνες από την πλευρά των Ενεργειακών Δήμων. Με κάλεσαν πρόσφατα σε συνέδριο στην Κίνα και η πρόσκληση αναφερόταν, βεβαίως εκ παραδρομής,  στην Municipality of Western Macedonia, δηλαδή στον Δήμο Δυτικής Μακεδονίας για τους λιγότερο αγγλομαθείς. Που να φανταστούν οι έρμοι οι  Κινέζοι ότι 300.000 άνθρωποι έχουμε δεκατόσους δήμους και δημάρχους, περιφερειακές ενότητες, ενεργειακούς δήμους, δυνητικά ενεργειακούς δήμους και πάει λέγοντας.
Θέλω με αυτό να τονίσω ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια της μεμονωμένης και αποσπασματικής αναπτυξιακής προσπάθειας σε επίπεδο Δυτικής Μακεδονίας. Κανένας δήμος  της περιοχής μας δεν διαθέτει την δυναμική να δημιουργήσει οικονομίες κλίμακας και να  πυροδοτήσει ένα περιφερειακό αναπτυξιακό ντόμινο. Είμαστε μια συνοικία της Αθήνας,  ένα οικοδομικό τετράγωνο του Λονδίνου, μια «πολυκατοικία» της Νέας Υόρκης ή της Μόσχας, σε μια επικίνδυνα  παγκοσμιοποιημένη οικονομία!
Χρειαζόμαστε μια  οριζόντια, ξεκάθαρη και στοχευμένη περιφερειακή στρατηγική  σε επίπεδο Δυτικής Μακεδονίας. Χρειαζόμαστε μια κάθετη και εξειδικευμένη ανάλυση των στόχων και των πολιτικών  σε επίπεδο δήμων. Χρειαζόμαστε μια ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ, αλληλοσυμπληρούμενη    και προστιθέμενης αξίας πρακτική υλοποίησης.
Χρειαζόμαστε όλα  αυτά που ανάγουν μια απλή  γεωγραφική και διοικητική  ενότητα σε Περιφέρεια της Ευρώπης.  

Ευάγγελος Καρλόπουλος
Χημικός Μηχανικός

Παρέμβαση στις εξελίξεις στην Ελλάδα κάνει με άρθρο του στους "New York Times" (05/07/11) ο Mark A. Mazower. Ο γνωστός Βρετανός ιστορικός και φιλόσοφος, με ειδίκευση στην ιστορία της Ελλάδας και της Ευρώπης, είναι διευθυντής του Κέντρου Διεθνούς Ιστορίας του Columbia University.

"Την περασμένη Πέμπτη, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα, καθώς το κοινοβούλιό της ψήφιζε ένα καθοριστικό πακέτο μέτρων λιτότητας, που θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις σε όλο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Αναμφίβολα, προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτό το πολύ μικρό κομμάτι των Βαλκανίων συγκέντρωσε τόσο μεγάλη προσοχή. Συνήθως, αντιμετωπίζουμε την Ελλάδα ως τη γενέτειρα του Περικλή και του Πλάτωνα, μια χώρα που η σπουδαιότητά της περιορίζεται στα χρόνια της αρχαιότητας.

Αλλά, στην πραγματικότητα, αυτή δεν είναι η πρώτη φόρα που για να καταλάβουμε το μέλλον της Ευρώπης πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να καταγράψουμε προσεκτικά τα τεκταινόμενα στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια, η Ελλάδα βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή των ευρωπαϊκών εξελίξεων.

Στη δεκαετία του 1820, η επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέστησε την Ελλάδα ένα από τα πρώτα σύμβολα της απελευθέρωσης από τα δεσμά της απολυταρχίας. Για τους Φιλέλληνες, δεν υπήρχε υψηλότερος στόχος από την αναγέννηση της Ελλάδας. "Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου", γράφει στο ποίημά του "Ελλάς" ο Σέλεϊ, "έλαμψε η λαμπρότητα της ελευθερίας". H νίκη της ελληνικής επανάστασης θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο απέναντι στους Τούρκους αλλά και απέναντι σε όλους τους δυνάστες που κρατούσαν τους Ευρωπαίους υποδουλωμένους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί ξεκίνησαν να πολεμήσουν με τη γαλανόλευκη σημαία για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μία δεκαετία η χώρα κατάφερε να κερδίσει την ανεξαρτησία της.

Κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, το μίγμα συνταγματικής δημοκρατίας και εθνικού πατριωτισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, καταλήγοντας στην κατάρρευση της Οθωμανικής, Ρωσικής και Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στην αντικατάστασή τους από τα έθνη-κράτη.

Η Ελλάδα ήταν αυτή που χάραξε την πορεία της Ευρώπης και μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλά αυτήν τη φορά έφερε στο προσκήνιο τη σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας. Σε έναν κόσμο από κράτη-έθνη, οι εθνικές μειονότητες, όπως οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί στην Ελλάδα και οι ορθόδοξοι χριστιανοί στη Μικρά Ασία, έφτιαξαν τη συνταγή της παγκόσμιας αποσταθεροποίησης. Στις αρχές του 1920, οι ηγεσίες της Ελλάδας και της Τουρκίας αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ανταλλαγή πληθυσμών, διώχνοντας περίπου 2 εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους για χάρη της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη μετακίνηση μεταναστών που είχε οργανωθεί από κράτη ως τότε και αποτέλεσε το παράδειγμα που ακολούθησαν οι Ναζί και άλλοι σε μετακινήσεις λαών στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.

Από αυτήν την άποψη, είναι μάλλον ειρωνικό το γεγονός ότι η Ελλάδα βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της αντίστασης ενάντια στους Ναζί. Τον χειμώνα του 1940 - '41, ήταν η πρώτη χώρα που κατάφερε να αντισταθεί με επιτυχία στις χώρες του Άξονα, γελοιοποιώντας τον Μουσολίνι στα ελληνοαλβανικά σύνορα και προκαλώντας τους πανηγυρισμούς της υπόλοιπης Ευρώπης. Και ήταν πολλοί αυτοί που πανηγύρισαν λίγους μήνες αργότερα, όταν ένας νεαρός ακροαριστερός αγωνιστής, ονόματι Μανώλης Γλέζος, σκαρφάλωσε ένα βράδυ μαζί με έναν φίλο του στην Ακρόπολη και κατέβασε μια σημαία με τη σβάστικα που είχαν αναρτήσει οι Γερμανοί. (Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα ο κ. Γλέζος θα δεχόταν δακρυγόνα και χημικά από την ελληνική αστυνομία, σε διαδηλώσεις κατά των μέτρων λιτότητας). Αλλά τελικά η Ελλάδα παραδόθηκε στη γερμανική κατοχή. Η κυριαρχία των Ναζί έφερε την πολιτική αποσύνθεση, την πείνα και μετά την απελευθέρωση τον όλεθρο του εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στις κομμουνιστικές και στις αντικομμουνιστικές δυνάμεις.

Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο της Ιστορίας, στο μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον εμφύλιο ως παράδειγμα στο περίφημο Δόγμα Τρούμαν και στη δέσμευσή του να καταπολεμήσει τον κομμουνισμό και να ξαναχτίσει την Ευρώπη. Ξαφνικά η Ελλάδα αποτέλεσε το κέντρο μιας υπερατλαντικής σταυροφορίας για μια διαφορετική Ευρώπη, μια Ευρώπη διχοτομημένη, που ως μόνη διέξοδο από την ένδεια των αρχών του 1940 έβλεπε τη συνεργασία με τις ΗΠΑ.

Την ώρα που τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, Αμερικανοί σύμβουλοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα για να κατευθύνουν την ελληνική κυβέρνηση και ναπάλμ κατέκαιαν τα ελληνικά βουνά, οδηγώντας τους κομμουνιστές στην εγκατάλειψη της χώρας.

Η πολιτική και ευρωπαϊκή ενοποίηση της Ευρώπης είχε στόχο να βάλει ένα τέλος στις αδυναμίες και τις εξαρτήσεις της διαιρεμένης ηπείρου, και η Ελλάδα αποτέλεσε και πάλι το έμβλημα της νέας ιστορικής φάσης. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο τη συμμετοχή στην Ε.Ε, αλλά (μαζί με τις δημοκρατικές μεταβάσεις στην Ισπανία και την Πορτογαλία) έδωσε και το έναυσμα για το κύμα δημοκρατικοποίησης στις δεκαετίες του '80 και του '90, πρώτα στη Λατινική Αμερική και στη νοτιοανατολική Ασία και μετά στην ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στην Ε.Ε μια δυναμική επέκτασης και τη φιλοδοξία να μεταλλαχθεί από μια μικρή συμμαχία εύπορων ευρωπαϊκών κρατών σε μια φωνή για μια νέα δημοκρατική ήπειρο στην ολότητά της, από τον Νότο μέχρι την Ανατολή.

Και σήμερα, μετά το ξεθώριασμα της ευφορίας της δεκαετίας του '90 και την εξάπλωση ανάμεσα στους Ευρωπαίους ενός πνεύματος μαρασμού, είναι πάλι οι Έλληνες που καλούνται να αμφισβητήσουν τους μανδαρίνους της Ε.Ε. και να εγείρουν το ερώτημα για το μέλλον της ηπείρου. Υποτίθεται ότι η Ε.Ε. είχε στόχο να στηρίξει μια διασπασμένη Ευρώπη, να ισχυροποιήσει τη δημοκρατική δυναμική της και να μετατρέψει την ήπειρο σε μία δύναμη ικανή να ανταγωνιστεί στην παγκόσμια σκηνή.

Είναι ίσως ταιριαστό σε ένα από τα γηραιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη-κράτη να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του νέου μετώπου, αμφισβητώντας όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί αυτήν τη στιγμή είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή του αγώνα για ένα νέο μέλλον".

Ο νόμος 3126/2003 που αφορά στην ποινική ευθύνη των Υπουργών έχει εκδοθεί ως εκτελεστικός του άρθρου 86 του Συντάγματος, το οποίο και σε μεγάλο βαθμό προσδιορίζει το περιεχόμενό του. Είχε καταλήξει να είναι νόμος περί μη ευθύνης Υπουργών αφού ουσιαστικά απέκλειε κάθε ποινική ευθύνη με τις πολύ σύντομες παραγραφές του. Η κυβέρνηση και τα συναρμόδια υπουργεία υπό το βάρος των συνεχιζόμενων σκανδάλων και την αίσθηση ατιμωρησίας που επικρατεί, προτείνει την τροποποίηση του άρθρου 86 του Συντάγματος, αμέσως μόλις αυτό είναι εφικτό, προκειμένου να διευκολυνθεί η άσκηση ποινικών διώξεων σε βάρος επίορκων Υπουργών και Υφυπουργών, οι οποίοι ζημιώνουν το κράτος καταχρώμενοι της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Ωστόσο και υπό το ισχύον άρθρο 86 είναι εφικτές διορθωτικές παρεμβάσεις, ώστε να εξαλειφθούν ανεπίτρεπτες διακρίσεις υπέρ των Υπουργών οι οποίες δεν επιβάλλονται από το Σύνταγμα.

Για τις μεταβολές που περιλαμβάνονται στο προτεινόμενο σχέδιο νόμου ελήφθησαν υπόψη οι προτάσεις της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, οι οποίες και συγκέντρωσαν την ευρύτατη συναίνεση των πολιτικών κομμάτων. Αυτό το σχέδιο νόμου είναι η πρώτη "νίκη" της πλατείας και συνοπτικώς, οι αλλαγές που προτείνονται για την ευθύνη των Υπουργών είναι οι ακόλουθες:

1. Κατάργηση όλων των εξαιρετικά σύντομων παραγραφών. Ειδικότερα, ο ισχύων νόμος προβλέπει πενταετή παραγραφή ακόμα και για τα κακουργήματα. Η θέσπιση της ειδικής αυτής παραγραφής, προς όφελος των Υπουργών, δε δικαιολογείται και ούτε άλλωστε επιβάλλεται από το Σύνταγμα. Με το προτεινόμενο σχέδιο νόμου η παραγραφή για αδικήματα Υπουργών είναι ίδια με την παραγραφή που ισχύει για όλους. Βεβαίως δεν μπορεί να αλλάξει η προβλεπόμενη από το άρθρο 86 παρ. 2 Συντ. αποσβεστική προθεσμία.
2. Επιβολή περιοριστικών όρων. Με τον ισχύοντα νόμο απαγορεύεται η βίαιη προσαγωγή, σύλληψη, προσωρινή κράτηση και επιβολή περιοριστικών όρων σε βάρος Υπουργών. Οι πρώτες τρεις απαγορεύσεις φαίνονται πράγματι δικαιολογημένες, ώστε να αποφεύγεται πιθανή δυσανάλογη βλάβη στην πολιτική ζωή σε σχέση με το δικονομικό όφελος στο οποίο στοχεύουν. Ωστόσο η απαγόρευση επιβολής περιοριστικών όρων, όπως είναι λ.χ. η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, δε φαίνεται δικαιολογημένη, κυρίως αν λάβει κανείς υπόψη του ότι σε άλλες χώρες πολιτικά πρόσωπα διέφυγαν στο εξωτερικό.
3. Υποχρεωτική κατάσχεση οικονομικού οφέλους. Προστίθεται νέα διάταξη στο σχέδιο νόμου, σύμφωνα με την οποία, η Επιτροπή της Βουλής που διενεργεί προκαταρκτική εξέταση διατάσσει υποχρεωτικά την κατάσχεση του οικονομικού οφέλους που συνεπάγεται η διερευνώμενη αξιόποινη πράξη.
4. Δημιουργία Γνωμοδοτικού Συμβουλίου. Προτείνεται η δημιουργία τριμελούς Γνωμοδοτικού Συμβουλίου πριν από τη σύσταση της προανακριτικής Επιτροπής της Βουλής. Αποτελείται από έναν αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και δύο εισαγγελείς εφετών και έχει ως έργο να προβεί στο νομικό έλεγχο των στοιχείων και την αξιολόγηση της ουσιαστικής βασιμότητάς τους και μετά να γνωμοδοτήσει εάν συντρέχει περίπτωση διερεύνησης πιθανής ποινικής ευθύνης Υπουργού. Ουσιαστικά πρόκειται για μια διαδικασία νομικής και ουσιαστικής επεξεργασίας των κατηγοριών, ώστε να παρέχονται περισσότερες εγγυήσεις για ορθή απόφαση σχετικά με την αναγκαιότητα σύστασης προανακριτικής επιτροπής.
5. Δέσμευση κάθε είδους λογαριασμών, τίτλων και χρηματοπιστωτικών προϊόντων μετά την άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος Υπουργού ή Υφυπουργού με απόφαση του ανακριτή, εφόσον η δίωξη αφορά κακουργηματική πράξη.

Ας ευχηθούμε ο σχετικός νόμος να είναι αποτρεπτικός εγκληματικών πράξεων των Υπουργών μας...

Ηλίας Σιδέρης
Δικηγόρος Αθηνών
Μάρκου Ευγενικού 7-9
Αθήνα.
Τηλ. 210.64.58.880
www.siderislaw.gr