Θετικά είναι τα σχόλια όλων για τις παρουσίες των νέων ανθρώπων στα ψηφοδέλτια της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης για την τοπική αυτοδιοίκηση. Νέες ιδέες, νέες τάσεις, νέες εκφράσεις στις δημόσιες συζητήσεις στα τηλεοπτικά πάνελ και όχι μόνον εκεί βέβαια, αλλά και στις συγκεντρώσεις των συνδυασμών. Οι παρουσίες, όμως, του γυναικείου φύλου είναι εκείνες που προκαλούν και τραβούν την μεγαλύτερη προσοχή και, δυστυχώς, όχι για τα επαγγελματικά τους προσόντα και τις ικανότητές τους, αλλά για τη φυσική τους κατάσταση. Και δεν είναι κακό να θαυμάζει κανείς την ομορφιά, ούτε βέβαια και να την εκθειάζει, αλλά είναι βέβαιο ότι το γυναικείο φύλο διαθέτει τόσο ευφυία όσο και διπλωματία αλλά και σθένος, στοιχεία που κρίνονται απαραίτητα στη διεκδίκηση των όποιων περίπλοκων θεμάτων αντιμετωπίζει η κοινωνία. Ας κριθούν, λοιπόν, από τις ικανότητές τους και όχι από τον “διαγωνισμό ομορφιάς” στον οποίο τις έχουν εντάξει, καθώς ο όρος “μοντέλες” μόνο εκνευριστικός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από τις καθ' όλα ικανότατες υποψηφίους!

Βουβοί απορούντες και ανήσυχοι οδεύομεν ….. Αλλά που, για ποιο πράγμα και ιδίως με ποιους; 

Είναι γεγονός πλέον, ότι τον εκλογικό τόνο, στο σύνολο της χώρας τις τελευταίες μέρες, για τις αυτοδιοικητικές εκλογές τον δίνει όλο και περισσότερο το εντεινόμενο παθογενές κλίμα της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Η συζήτηση για τους νέους αυτοδιοικητικούς θεσμούς, έχει μετατοπισθεί σχεδόν οριστικά στη δραματική οικονομική συγκυρία και οι υποψήφιοι των δύο αιρετών θεσμών, των Περιφερειών και των Δήμων, μόλις που φαίνονται ή ακούγονται να μιλούν για αυτά που διεκδικούν, την ψήφο των πολιτών και για όσα καινούργια και σημαντικά έρχονται στα χέρια αυτών των δύο θεσμών αποκέντρωσης.

Έτσι, το μόνο που δεν ακούμε, κυρίως στα κεντρικά κανάλια και στα άλλα ΜΜΕ του κέντρου, είναι συζητήσεις για τα χαρακτηριστικά, τους νέους ρόλους  για τις νέες πάμπολλες και δύσκολες αρμοδιότητες, που έρχονται επιτέλους στους δύο αιρετούς θεσμούς. Για τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες που έχουν  οι τοπικές κοινωνίες, αλλά και για τους περιοριστικούς παράγοντες  λόγω οικονομικής συγκυρίας, που σημαδεύουν την έναρξη λειτουργίας του πολύ φιλόδοξου κατά τα άλλα αποκεντρωτικού εγχειρήματος.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ως πολίτες αυτής της χώρας ότι με το νέο δίδυμο - λίγοι  και ισχυροί Δήμοι και τις 13 αιρετές Περιφέρειες – το κράτος που ξέραμε όλοι τελείωσε και ένα καινούριο κράτος αναδύεται. Σίγουρα όχι από παρθενογένεση. Ο πιο επικίνδυνος καμβάς ανάδειξης του καινούργιου, είναι το αρρωστημένο και διαβρωτικό πολιτικό κλίμα κυρίως, και δευτερευόντως η σοβαρότατη παράμετρος της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας.

Το συντριπτικό ποσοστό πλέον των αρμοδιοτήτων και των συναλλαγών του πολίτη με το κράτος, με την ευρεία έννοια, περιέρχεται στους Αυτοδιοικητικούς θεσμούς, ενώ οι υποδομές, η ανάπτυξη, η κοινωνική πολιτική, ο τομέας των επενδύσεων, η στήριξη της εκπαίδευσης και μία σειρά άλλων πραγμάτων επιμερίζονται στους δύο θεσμούς.

Όμως ενώ όλα αυτά έρχονται στα χέρια των αυτοδιοικητικών θεσμών, δεν βγαίνει, δεν αναδεικνύεται ως αναγκαιότητα πλέον, που πρέπει να πάμε ως κοινωνίες, πως πρέπει να πάμε, ποιες είναι οι επιλογές μας και οι προτεραιότητες  και το εξίσου σημαντικό με ποιους πρέπει να πάμε. Ποιοι μπορούν να μας οδηγήσουν στους καινούργιους δρόμους των περιοχών μας;

Αντί για τον πειστικό, τεκμηριωμένο λόγο και γιατί όχι τολμηρό και ανατρεπτικό συνηθισμένων καταστάσεων, βλέπουμε αρχηγούς κομμάτων να έχουν πάρει «παραμάσχαλα» υποψήφιους Περιφερειάρχες και υποψηφίους μεγάλων Δήμων  και αυτοί βουβοί να σέρνονται εδώ και κει ως άβουλα πρόσωπα. Δεν είδαμε έστω έναν να επαναστατεί και να φωνάζει, αφήστε μας να πούμε για αυτά που ζητούν οι νέοι θεσμοί, για αυτά που πρέπει να ακούσουν οι πολίτες, για να διαμορφώσουν τις απόψεις τους και να μας εμπιστευτούν. Για το όραμα μας, τα σχέδια μας, το επεξεργασμένο πρόγραμμα μας, ώστε οι πολίτες νηφάλια και ψύχραιμα να αποφασίσουν.

Όμως ο πολίτης δεν βλέπει τίποτα απ’ όλα αυτά ή μάλλον πολύ λίγα και κυρίως στην περιφέρεια της  Περιφέρειας και των μικρότερων Δήμων. Ούτε σοβαρές συζητήσεις, καινούριες αναζητήσεις, νέα εργαλεία, την ομάδα με την οποία κατεβαίνει ο κάθε επικεφαλής στον στίβο της εκλογικής μάχης.

Σίγουρα οι πολίτες δεν μπορούν να κλείσουν τα αυτιά τους στα δύσκολα που διέρχεται η χώρα μας , όμως πρέπει να βρουν και τη δύναμη να σκεφτούν γι’ αυτά που θα αντιμετωπίσουν και θα αντιμετωπίζουν καθημερινά στη ζωή τους, οι προοπτικές που διανοίγονται με τους νέους θεσμούς και κυρίως να δουν, να ακούσουν και να κρίνουν πριν ψηφίσουν, ποιοι είναι οι καινούριοι που διεκδικούν την ψήφο τους.

Η εποχή που περνάμε είναι δύσκολη, οι ανατροπές στη ζωή πολλών από μας πολλές, οι βεβαιότητες του παρελθόντος φυλλοροούν μία-μία και μείς «οδεύομεν βουβοί και διαπορούντες».

Ας αναζητήσουμε λοιπόν, τουλάχιστον εμείς στην Περιφέρεια, στις μικρότερες κοινωνίες των νέων Δήμων που κατοικοεδρεύουμε, συγκεκριμένο, πειστικό λόγο και προπαντός οδικό χάρτη πορείας για τη νέα περίοδο και για την περιοχή μας. Αυτή η τετραετία μπορεί να σημαδέψει πολλές τετραετίες θετικά ή αρνητικά. Από τις επιλογές μας εξαρτάται η μία ή η άλλη κατεύθυνση.

Όσοι θεωρούν πως η δεινή οικονομική κατάσταση που περνάμε ως χώρα είναι μόνο υπόθεση και ευθύνη του κεντρικού κράτους και της Κυβέρνησης, αυταπατώνται και αεροβατούν. Ο ρόλος των τοπικών και περιφερειακών αρχόντων καθίσταται σημαντικός. Ο λαός δεν ζητά πλέον πολλά και καλά λόγια. Ζητά λίγα, χειροπιαστά και συγκεκριμένα. Το αποτέλεσμα της κάθε πρωτοβουλίας θα είναι πλέον το ζητούμενο της νέας περιόδου.

Μακάρι, στο κρίσιμο, διαρκώς ζητούμενο στη λειτουργία των νέων θεσμών, δηλαδή στην ισορροπία μεταξύ δημοκρατίας και αποτελέσματος να προκύψουν διοικήσεις και άρχοντες που να κατοχυρώνουν και τα δύο.

Όμως στους  καιρούς μας η έννοια του αποτελέσματος πρέπει να είναι το διαρκώς ζητούμενο από όλους μας και να ιεραρχείται ψηλά. Χρειαζόμαστε ανθρώπους προικισμένους με διαχειριστική επάρκεια. Όταν βέβαια είναι ντυμένοι με δημοκρατικές και κοινωνικές ευαισθησίες, θα υπηρετήσουν με πολύ πιο ορθό και πιο ισορροπημένο τρόπο τις κοινωνίες, από τις οποίες διεκδικούν την ψήφο τους. Ας επικρατήσουν τουλάχιστο στην τελική κρίση των πολιτών αυτά τα προτάγματα και αυτές οι αντιλήψεις.

Μητλιάγκας Πασχάλης
Πρώην Νομάρχης Κοζάνης

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ - ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010

Το Τοπικό Συμβούλιο Νέων του Δήμου Ελλησπόντου έχοντας χρέος να υπερασπίσει και να προασπίσει τα αυτονόητα δικαιώματα και κεκτημένα της κοινωνίας και των Νέων του Δήμου Ελλησπόντου, υπενθυμίζει τις δηλώσεις για την κατάργηση της Εντοπιότητας τριών συνδικαλιστικών προσώπων και σημερινών υποψηφίων για της επερχόμενες εκλογές.

Οι υποψήφιοι Κάτανας Γεώργιος (Β΄ αντιπρόεδρος ΓΕΝΟΠ) συνδυασμός Λάζαρου Μαλούτα, Αδαμίδης Γεώργιος (πρόεδρος Σπάρτακου) συνδυασμός Γιάννη Παπαιορδανίδη,
Τσιλφίδης Αναστάσιος (πρόεδρος Εργατ. Κεν. Πτολεμαΐδας) συνδυασμός Λάζαρου Λωτίδη, σε δηλώσεις τους στης 19 – 11 – 2009, σε ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Κώστα Μαυρίδη, ζητούν να αλλάξουν τα κριτήρια στις οκτάμηνες συμβάσεις στην ΔΕΗ για τις πληττόμενες περιοχές.

Δηλαδή με λίγα λόγια να καταργηθεί η εντοπιότητα !!!

Ο κύριος ΑΔΑΜΙΔΗΣ ξέχασε να προσθέσει στο προεκλογικό του φυλλάδιο στα “χαρακτηριστικά αποσπάσματα δηλώσεων του προέδρου του Σπάρτακου στα ΜΜΕ για καίρια ζητήματα που απασχόλησαν την επικαιρότητα” και τις παραπάνω δηλώσεις του. Ο κύριος ΑΔΑΜΙΔΗΣ ήταν και αυτός που «πίεζε» το Νομαρχιακό Συμβούλιο τον Μάρτιο του 2010 να γνωμοδοτήσει θετικά για την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, χωρίς όμως σε αυτήν να είναι ενταγμένο το Δημοτικό Διαμέρισμα Ακρινής του Δήμου Ελλησπόντου. Όπως επίσης ξέχασε όταν δήλωνε σε συναδέλφους του συνδικαλιστές πριν το έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο Κοζάνης για το κλείσιμο της καρδιολογικής κλινικής στης 15 – 09 – 2010, «πως δεν δεχόταν την πρόταση να μπει υποψήφιος για να μην θυσιάσει τον αγώνα και τη δράση του στο Σωματείο όλα αυτά τα χρόνια».

Το ίδιο δήλωνε κατηγορηματικά και ο κύριος ΤΣΙΛΦΙΔΗΣ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Flash TV στης 07 – 12 – 2009, πως δεν έχει κανέναν σκοπό να βάλει υποψηφιότητα και οι δηλώσεις αυτές για την κατάργηση της εντοπιότητας δεν γίνονται για προεκλογικούς λόγους.

Μια χαρά προετοίμασαν την υποψηφιότητα τους τελικά μιας και όλοι δηλώνουν παρόν στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στης 7 Νοεμβρίου 2010.  Τυχαίο ??? Δεν νομίζουμε !!!

Η εντοπιότητα είναι το ελάχιστο το οποίο λαμβάνουν οι κάτοικοι του Δήμου Ελλησπόντου και οι κοινωνίες όλης της ευρύτερης περιοχής που έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα και συνεχίζουν να πλήττονται από τις πολλές δραστηριότητες της ΔΕΗ όπως ταινιόδρομοι, τέφρα, λιγνίτης, ορυχεία, φουγάρα, αποθέσεις, ηχορύπανση, καταστροφή υδροφόρου ορίζοντα, υποτίμηση της οικονομικής αξίας γης - κτιρίων, απαλλοτριώσεις καλλιεργήσιμων εκτάσεων, μόλυνση, προβλήματα υγείας κ.α.

Οι κοινωνίες και οι άνθρωποι που κατοικούν δίπλα από τις εγκαταστάσεις της ΔΕΗ θυσιάζουν στην κυριολεξία τα πάντα στη ΔΕΗ… ακόμα και την ίδια τους την ζωή.
Οι παραπάνω κύριοι εξέφρασαν την θέληση τους για την κατάργηση της εντοπιότητας προ καιρού ως φορείς συνδικαλιστικών οργάνων και τώρα με την υποψηφιότητα τους θέλουν να την σχεδιάσουν και να την υλοποιήσουν ως Θεσμικοί Εξουσία.

Οι παραπάνω κύριοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα, εις βάρος όλων εμάς, εκμεταλλευόμενοι τις θέσεις τις οποίες κατέχουν και θα έπρεπε να υπηρετούν ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΣ, να τις χρησιμοποιούν για να ικανοποιήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα και τις πολιτικές τους φιλοδοξίες.

Σαφώς το παρόν κείμενο έχει προεκλογικό χαρακτήρα διότι είναι Στάση Ευθύνης για το Τοπικό Συμβούλιο Νέων του Δήμου Ελλησπόντου να ενημερώσει όλους τους Νέους και τους κατοίκους του Ελλησπόντου, αλλά και όλων των άλλων περιοχών που πλήττονται από τις δραστηριότητες της ΔΕΗ, να γνωρίζουν αυτές τις πολύ σοβαρές δηλώσεις των υποψήφιων αυτών και τους σκοπούς τους.

Δηλώσεις που αδικούν τις κοινωνίες όπου επιβιώνουν κάτω από τα φουγάρα, δίπλα από τους ταινιόδρομους, απέναντι από τα ορυχεία και ανάμεσα στα βουνά απόθεσης.

• Υ.Γ. 1 : Η Εντοπιότητα είναι προνόμιο και δικαίωμα που μπορούν όλοι να αποκτήσουν. Μοναδικό κριτήριο να γίνουν μόνιμοι κάτοικοι των πληττόμενων περιοχών από την ΔΕΗ.
• Υ.Γ. 2 : Οι Νέοι και η κοινωνία του Ελλησπόντου δηλώνουν κατηγορηματικά για άλλη μια φορά πως η κατάργηση της Εντοπιότητας σε όλα τα επίπεδα προσλήψεων είναι ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ.

ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΕΩΝ ΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΥ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ: ΔΕΥΤΕΡΑ 01–11–2010
web site: neoiellispontou.blogspot.com
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη, είπε ο ποιητής αλλά στις μέρες μας και το γαρ πολύ με τα ταξίματα λόγω εκλογών, θα φέρει την κρανίσια προ των πυλών.

Άη Δημητριού σκώθκαμι νωρίς να πάμι στν΄εκκλησιά κι μετά να βρούμι κάναν που γιόρταζιν να μας κιράσ’ τουν καιμακλίσιου τζάμπα. Σε εποχές που ζούμε, κάθε τι που μοιράζιτι τζιαμπαρίκους είνι κι γλυκότιρου από το ξυδ’.

Αλλά. παν οι καλές παλιές εποχές που συναγουνίζουνταν ποιος τα πλιαρώσ’.

Τώρα φκιάν’ ολ’ τν’κορόιδα όταν είνι να βαλν’ του τσιούγκου στο τζιόπ’. Άλλους κατουριέτι κι πάει στουν αναγκαίου, άλλους ξεροβήχ’ κι άλλους τάχατ πάει να χιριτήσ’ έναν γνουστό που είδιν παραπέρα.

Άιντι λέου μαναχός σου χόριβι κι όσου θέλεις πήδα, ρούφσιέ τουν κι πλιαρουσέ τον μαναχός.

Εκεί που κάθουμαν, θες δεν θες θα ακούσεις κι τι λεν οι διπλανοί άμα του λεν κι φουναχτά.

-Έι λέει ου ένας, ψήφσιέ τι τουν τάδε, είνι καλός.

-Γιατί είπαμι ιμείς ότι είνι κακός, αποκρέθκιν ένας άλλους. Αλλά γιατί ρα αυτόν;

-Τα μας βαλ’ σι δλειά ρα είπιν άμα τα βγει.

-Εμείς ρα όπως φαίνιτι του πράμα είμιστι ου πιο δουλεφτάρκους λαός. Τί μας λεν τιμπέλδις; Εδώ όλοι αραδούν δλειά. Άμα θα ρουτήξ’ καγκάνας δεν είπιν θέλου να κάθουμι. Χρειάζ’ να μας δωσν’ βραβείου.

-Ξιέρου τι σι λέου εγώ κάθουνταν κι σι καλή καρέκλα αυτός κι εχ΄κι τα μέσα.

-Αυτός που εχ’ τα μέσα, ξιέρς ότι ου γιός τ’ αραδάει δλειά κι αυτός;

-Ε ρα ου γιός του σπούδασιν στου εξωτερικό κι ξιέρ’΄γράμματα για τν’Ευρώπ’, όχ’ τα δικά μας.

-Κι ποιά είνι τα θ’κα μας ρα;

-Ια να ξας κλοιές κι να φκιάντς φανάρια. Ξερς τι επικερδές επάγγελμα είνι αυτό;

Γκλιαρώθκα μόλις του άκουσα, μ’έπισιν κι ου καφές στου παντελόν’ κι έφκιασα μιαν ντάμκα, ια, μι του συμπάθειου.

-Πηγαίντε μέσα στην κουζίνα να σας το κάνει με το σφουγγάρι κάποια κυρία, λέει ένας ευγενέστατος υπάλληλος.

Πήγα γιατί δεν είνι να βγεις μι τν’ ντάμκα όξου στν’ βόλτα, γιατί τα σι λεν όλοι ζητλάρα.

Μόλις πάου να μπω στν’ κουζίνα ακούου συζητούσαν δυ γυναίκες.

Ψήφσι μαρ αυτόν. Θα μας βαλ’στν’ δλειά κι θα γλυτώσουμι απου δω μέσα.

-Σι τι δλειά μαρ τα μας βαλ’;

-Δεν μ’είπιν. αλλά μι υπουσχέθκιν σίγουρα τα μας βαλ’ σι γραφείου γιατί δεν είμιστι ιμείς για εδώ, αλλά για τρανές καρέκλες.

-Πόσου τρανές μαρ;

-Ίσια μι δέκα στρέματα. Αυτό μαρ τα μας πειράξ’;

-Συγγνώμη, λέω, μπορείτε να με καθαρίστι λίγο το λεκέ;

-Έτσια κακοσμάζουχτου σι βγαν’ η γυναίκα σ’ όξου; Κι έρχιστι σι μας να σας καθαρίσουμι;

Ια γι αυτό σι λεου να ψηφήσουμι ικείνουν να φύβγουμι απου δω κι να γλυτώσουμι. Είμιστι ιμείς να καθαρνούμι τν’ βρώμα απου τουν καθένα;

Αφού δεν μι βάρισαν κι καμιά, πάλι καλά.

Μετά απου αυτά, τι συμπέρασμα να βγαλτς για ψηφήσαντες κι υποψηφίους;

Το κοινωνικό συμπέρασμα είνι να βαλ’ ου Θος το χέρι του γιατί το’χουμι χαμένου.