Έτος 1992. Αμερική.

Ο κος Τζέιμς Κάρβιλ, επικοινωνιολόγος του Μπίλ Κλίντον, χρησιμοποιεί στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του κου Μπιλ Κλίντον τη φράση: “It's the economy stupid!” Αποτέλεσμα; Νίκη του Κλίντον επί του Τζορτζ Μπους (πατέρα). Ο κος Μπους, καίτοι μέχρι εκείνη τη στιγμή “έβγαινε” στη μάχη των εκλογών με τον αέρα του νικητή, μετά και τον πόλεμο στον Περσικό, θεωρήθηκε (τουλάχιστον) αναποτελεσματικός στα προβλήματα της οικονομίας. “Είναι η οικονομία χαζέ!” έλεγε ο Τζέιμς Κάρβιλ το 1992. “Είναι η... ψυχολογία χαζέ!” έλεγε, μετέφραζε Βορειοελλαδίτης δημοσιογράφος την προηγούμενη φράση (φυσικά εν έτει 2011) και πιστεύω ότι αυτή η... απόδοση (η πολύ ελεύθερη) της συγκεκριμένης φράσης, μας “πάει” κουτί. Μας “πάει”, εάν αναλογιστούμε την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα, όσα βιώνουμε, και τα πιθανά σενάρια για το μέλλον μας, όπως αυτά “παίζουν”. Ο κος Βενιζέλος, οι οικονομικοί αναλυτές, οι δημοσιογράφοι του οικονομικού ρεπορτάζ και οι διάφοροι επαΐοντες προσπαθούν να αποδώσουν, άλλοι πιο ανώδυνα, άλλοι κυριολεκτώντας, τις δύο λέξεις που “παίζουν” πολύ αυτόν τον καιρό σ' όλα τα ΜΜΕ: “Επιλεκτική χρεοκοπία” ή αλλιώς “selective default”. Συζητήσεις λοιπόν επί συζητήσεων, αναλύσεις επί αναλύσεων, σενάρια εκλογών, και όλα αυτά εν μέσω καλοκαιριού, με το θερμόμετρο και το πολιτικό και του καιρού να συναγωνίζονται ποιο θα φτάσει σε συντομότερο χρόνο ψηλότερα. Βέβαια, υπό άλλες συνθήκες, ή τουλάχιστον πριν από λίγα χρόνια, καλοκαίρι σήμαινε για τους περισσότερους μία πιθανή αλλαγή πορείας στη ροή της ζωής τους. Σϊγουρα, όλοι μας το έχουμε συνδέσει (το καλοκαιράκι), με την επιστροφή στη φύση, με την απομάκρυνση από το άγχος της δουλειάς και των υποχρεώσεων, με την αδράνεια σε αντιπαράθεση προς την συνεχή κίνηση στην πόλη. Και ίσως, (ίσως λέω) σαν μία ευκαιρία επαναξέτασης προτεραιοτήτων· προτεραιοτήτων οι οποίες τέθηκαν είτε από εμάς, είτε από την κοινωνία μας. Φέτος όμως; Φέτος τί κάνουμε; Με τους αγανακτισμένους των πόλεων στις πλατείες, με τους (αγανακτισμένους) Αθηναίους να κατασκηνώνουν στο Σύνταγμα, είναι εύκολο “να γυρίσουμε την πλάτη” στην αβεβαιότητα που κυριαρχεί παντού σ' αυτήν τη χώρα, πίνοντας φραπέ ή μπύρα με την παρέα μας; Αναμφισβήτητα πολύ γλυκές οι καλοκαιρινές βραδυές. Η παρέα μας, σίγουρα αγαπημένη. Το φεγγάρι στα καλύτερά του να μας προτρέπει για ένα full moon party! Έτοιμα φίλοι μας τα τρία συστατικά ενός “success story” εξόδου. (Είπαμε· αγαπημένη παρέα – βραδυές καλοκαιριού – φεγγάρι). Επιπλέον, λόγω εποχής, η χώρα μας δέχεται πλήθος τουριστών με διάθεση να βγουν, να διασκεδάσουν, να γελάσουν, να ψωνίσουν, να φάνε, να ξενυχτήσουν, να περάσουν όμορφα, με ό,τι (βέβαια) και όσο επιτρέπουν οι οικονομικές τους δυνατότητες. Μπορεί όλο αυτό (με τον τουρισμό) να μην είναι η σωτηρία της χώρας μας. Ας το δούμε όμως σαν μία αρχή, σαν μιαν ανάσα, (μικρή ή μεγάλη), για τις τοπικές επιχειρήσεις, κυρίως όμως σαν μιαν ανάσα στην ελπίδα που σίγουρα πολλοί είναι αυτοί που έχουν σ' αυτήν τη χώρα. Γιατί μπορεί η... βαρυχειμωνιά (εν μέσω θέρους) και το ψυχοπλάκωμα στους κατοίκους μιας από τις ομορφότερες χώρες του κόσμου που έφερε η Τρόικα, το ΔΝΤ (και συντηρούν οι οίκοι αξιολόγησης και η Ευρωπαϊκή Ένωση), να ανάγκασε, να οδήγησε τον κόσμο να βλέπει το ποτήρι μισοάδειο, υπάρχει όμως και μία μερίδα κόσμου που βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο (και στην παρούσα φάση, το ψυχολογικό ανέβασμα είναι αυτό που μας χρειάζεται. Δεν νομίζετε;)

Πλιάφας Δημήτρης