Όπως η εξωτερική εικόνα και το περιτύλιγμα προδιαθέτει θετικά ή αρνητικά για το περιεχόμενο ή την εσωτερική εικόνα μιας οντότητας, κατά την ίδια λογική η τάξη και η αισθητική των συνοριακών εγκαταστάσεων μιας χώρας δημιουργούν εντυπώσεις για την οργάνωση ενός κράτους.

Πλησιάζοντας τα ελληνοαλβανικά σύνορα, αίσθηση προκαλεί το τοπίο της ερήμωσης των χωριών με εγκαταλελειμμένα και μισογκρεμισμένα σπίτια, τοπίο με αίσθηση θανάτου, παρακμής και φθινοπωρινής κατάπτωσης αφού δεν υπάρχουν δείγματα ζωής, δεν υπάρχουν πλέον ακρίτες στα σύνορα μας να φυλάγουν τις «Θερμοπύλες» αφού κανένας δεν έδωσε ποτέ κίνητρα σ’ αυτούς τους ανθρώπους, καμία κυβέρνηση, κανένας νομάρχης, κανένας δήμαρχος αποδεικνύοντας περίτρανα ότι όταν η πολιτική απόχρωση διαμορφώνει κοινές στρατηγικές τότε το κέντρο βάρους των τοπικών ηγετών απάγεται από τα κατά τόπους προβλήματα εάν αυτό δημιουργεί αποκλίνουσα πολιτική πορεία  προκαλώντας πονοκεφάλους στην Αθήνα.

Προσπερνώντας την Κρυσταλλοπηγή ο ελληνικός συνοριακός σταθμός επιβεβαιώνει την εικόνα της ντροπής. Εκ δεξιών πάρκιγκ οχημάτων με παρατημένα αυτοκίνητα με ξεφουσκωμένα ελαστικά, σπασμένα τζάμια, χτυπημένα και ατάκτως παρατεταγμένα, δίπλα οι τουαλέτες της σύγχρονης ευρωπαϊκής Ελλάδας όπου η βρωμιά κυριολεκτικά έχει κατακλύσει εξωτερικά το κτίριο των αποχωρητηρίων.

Σε αντίθεση με την ελληνική εικόνα που υποβαθμίζεται συνεχώς ακριβώς απέναντι μόλις μερικά μέτρα ο αλβανικός συνοριακός σταθμός παρουσιάζει συνεχόμενη αναβάθμιση, γραφικότητα και στυλ στο σχεδιασμό αφού η Αλβανία αποφάσισε πλέον να γίνει Ευρώπη και η Ελλάδα, Αλβανία του 1990 τη στιγμή που οι σχέσεις των δυο κρατών διαμορφώνονται κατά ουσία από πρωτοβουλίες ελλήνων επιχειρηματιών δημιουργώντας και καλλιεργώντας εμπορικές και οικονομικές σχέσεις εμπιστοσύνης, διευρύνοντας την αγορά και προκαλώντας αίσθημα συμπάθειας προς τη χώρα μας.