Επιστρέφοντας από τις διακοπές, προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητα ως κάτι προσφιλές και όχι βάρβαρο ελπίζοντας να συναντήσουμε μια καλύτερη εικόνα από αυτήν που αφήσαμε πίσω μας όταν φεύγαμε. Όμως  τι να αντικρίσει κανείς στις πόλεις σήμερα; Μαγαζιά που κάποτε έσφυζαν από ζωή τώρα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο; Δεκάδες νέων ανθρώπων να ψάχνουν υπομονετικά και απεγνωσμένα λίγες ώρες “μαύρης” εργασίας;  Στα μάτια των ανθρώπων δεν βλέπεις πλέον αισιοδοξία και ελπίδα για το αύριο αλλά αμφιβολία, ματαιοδοξία και φόβο. Πώς καταντήσαμε έτσι τη ζωή μας;;;; Γιατί τη μετατρέψαμε από δώρο Θεού σε έναν εφιάλτη διαρκείας; Μήπως πρέπει να γυρίσουμε ανάποδα και να δούμε και πάλι τη ζωή μας ή μήπως πρέπει να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα για να δούμε άσπρη μέρα;