Όμηροι των πελατειακών σχέσεων που δημιούργησε η προηγούμενη κυβέρνηση είναι χιλιάδες νέοι που απολύονται από τις θέσεις που είχαν αναλάβει. Μελετώντας τη νομοθεσία και την κοινοτική οδηγία που ρυθμίζει τις συμβάσεις, καταλαβαίνει ο καθένας ότι οι συμβάσεις αυτές σε καμία περίπτωση δεν αφορούσαν θέσεις εργασίας σε κρατικούς οργανισμούς αλλά μόνο στον ιδιωτικό τομέα. Επίσης, οι συμβάσεις αυτές έπρεπε να διαρκούν το πολύ 18 μήνες. Παράλληλα, οι συμβασιούχοι των stage δεν είχαν δικαίωμα ασφάλισης. Ουσιαστικά, επρόκειτο για συνθήκες εργασίας τριτοκοσμικής χώρας. Με τις πρώτες ημέρες κατάργησης των stage από τη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ήρθε στο φως το δράμα χιλιάδων νέων που πλέον δεν έχουν έστω και το πενιχρό εισόδημα των 400 Ευρώ το μήνα, χωρίς ασφάλιση, χωρίς δικαίωμα να αρρωστήσουν… Η πραγματικότητα είναι ότι έστω και υπό αυτές τις συνθήκες χιλιάδες άνθρωποι είχαν μία ελπίδα, μία συνέχεια και αισιοδοξία για το αύριο. Η ζωή τους αυτή τη στιγμή είναι μετέωρη, όπως και χιλιάδων ακόμη νέων που δεν είχαν την ευκαιρία να δουλέψουν ούτε υπό αυτές τις συνθήκες. Το ζητούμενο δεν είναι η κατάργηση των stage γιατί από κάθε πλευρά ήταν άδικα, αλλά πώς θα μπορέσει η κυβέρνηση να διασφαλίσει εργασία σε κανονικές συνθήκες για όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως πεποιθήσεων.