Πολλοί ήταν οι δάσκαλοι και καθηγητές που πέρασαν μπροστά από το μαθητικό μου θρανίο κατά τη διάρκεια της μαθητικής μου θητείας. Τολμώ να πω ότι πολύ λίγοι ήταν αυτοί που αποτελούσαν μηχανικούς φορείς της γνώσης. Οι περισσότεροι είχαν πολλά να δώσουν και το έκαναν.
Υπήρξε, όμως, ένας δάσκαλος ο οποίος έμεινε ανεξίτηλα στη μνήμη μου και την ψυχή μου. Ήταν ο κ. Κωνσταντίνος Κούσιας τον οποίο είχα την τιμή να έχω δάσκαλο στις τρεις τελευταίες τάξεις του 6ου Δημοτικού Σχολείου όπου φοιτούσα.
Το βλέμμα του ήταν πάντα σταθερό, ήρεμο, καλοσυνάτο και σεμνό. Τα χέρια του πάντα μοσχοβολούσαν ένα πολύ ιδιαίτερο άρωμα από σαπούνι που δεν το έχω ξαναμυρίσει σε κανέναν άλλον άνθρωπο μέχρι και σήμερα...
Ο τρόπος διδασκαλίας του ήταν μοναδικός. Καθηλωτικός.
Απλός και αφηγηματικός, σε έπειθε να κρέμεσαι από τα χείλη του. Όχι γιατί έπρεπε να προσέχεις αυτά που λέει, αλλά γιατί ήθελες! Δεν υπήρχε “πρέπει” στην αίθουσα όπου δίδασκε ο κ. Κούσιας! Υπήρχε μόνο το “αναζητήστε τη γνώση”. Τίποτα προμελετημένο στη διδασκαλία του. Κανένα βιβλίο πάνω στην έδρα του για να... διαβάσει από μέσα.
Δίδασκε με μεράκι και διδασκόταν από εμάς με όρεξη...
Το έργο του τον συνέπαιρνε και το πρόσωπό του έλαμπε από ευτυχία όταν ένιωθε τη χαρά και την ικανοποίησή μας...
Μας έκανε να νιώθουμε όπως τα μικρά παιδάκια που τους διηγείται παραμυθάκια η γιαγιά και αγωνιούν να μάθουν τη συνέχεια και – γιατί όχι – να γίνουν και οι ίδιοι πρωταγωνιστές μέσα στο παραμύθι...
Στο παραμύθι της μετέπειτα ζωής μας, ουσιαστικά, έχοντας φροντίσει να μας μεταλαμπαδεύσει αρχές και αξίες, έχοντας φροντίσει να αναπτύξουμε το περί δικαίου αίσθημα στον ύψιστο βαθμό, έχοντας φροντίσει να διεγείρουμε την κριτική μας σκέψη...

Ο κ. Κωνσταντίνος Κούσιας απεβίωσε πριν από λίγες ημέρες.

Γεια χαρά, μεγάλε μας δάσκαλε, και ευχαριστούμε για την δίψα για γνώση με την οποία μας πότισες!


Στέλλα Καρανάνου