Γράφει ο Γεώργιος Μ. Μπόντας Τέως Δ/ντής της Μανουσείου Δημόσιας βιβλιοθήκης Σιάτιστας – Λαογράφος

Αν ο πατέρας μου εξακολουθήσει να νικά, δεν θα αφήσει καμμία νίκη να κερδίσω εγώ. Τα λόγια αυτά εντυπωσίασαν όσους τα άκουσαν, ήταν λόγια που φανερώνουν έναν ανήσυχο χαρακτήρα, έναν άνθρωπο προορισμένο απ'τη θεία πρόνοια να μεγαλουργήσει και γενικά ν' αλλάξει την όψη του κόσμου, όπως προφητεύτηκε και αποδείχτηκε αργότερα.

Πήγαινε παιδί μου, να ζητήσεις άλλο βασίλειο, γιατί η Μακεδονία είναι μικρή για σένα. Κατάπληκτος και κατασυγκινημένος ο Φίλιππος είπε τα προφητικά αυτά λόγια στο 15χρονο γιo του Αλέξανδρο για το λαμπρό κατόρθωμά του να δαμάσει το πιο ατίθασο άλογο της εποχής του, τον Βουκεφάλα.

Σας λέγω με βεβαιότητα, πως αν δεν ήμουν Αλέξανδρος πολύ θα ήθελα να ήμουν Διογένης. Όταν έγινε Βασιλιάς ο Αλέξανδρος, πραγματοποίησε τη μεγάλη επιθυμία του να γνωρίσει τον κυνικό Διογένη, που ζούσε μέσα σ' ένα μεγάλο πυθάρι. Ο Διογένης ζούσε μέσα σε στερήσεις και φτώχεια και έψαχνε να βρει την αλήθεια. Κατά την επίσκεψή του ο Αλέξανδρος βρίσκει το Διογένη κατά σύμπτωση έξω από το πυθάρι και κάτω απ' τον ήλιο να λιάζεται. Με μεγάλη ευγένεια και καλοσύνη ο Αλέξανδρος τον χαιρετάει, ρωτώντας τον τί ήθελε να του κάμει. Η απάντηση του Διογένη ήταν: “Nαι μια χάρη θα σου ζητήσω, να τραβηχτείς μακρυά, γιατί μου κρύβεις τον ήλιο”.

“Στον πατέρα μου οφείλω το ''ζην'' και στο δάσκαλό μου ''το εύ ζην''”. Λόγια γεμάτα αφοσίωση και σεβασμό, είναι αυτά που πάντα έλεγε για τον Πατέρα και τον Δάσκαλό του. Είναι διδάγματα έξοχα, αιώνια, για όλο τον κόσμο.

“Οι άνθρωποι θα ευτυχίσουν στον κόσμο όταν ενωθούν όλοι μαζί κάτω από ένα σκήπτρο και αδελφωθούν μεταξύ τους!! Είναι απάντηση δοσμένη απ'τον Μέγα Αλέξανδρο στον πρώτο δάσκαλό του Λεωνίδα, που τον είχε ρωτήσει πώς θα ευτυχούσαν οι άνθρωποι στον κόσμο.