Το ποτάμι, καθώς είναι πολύμορφο, άλλοτε ορμητικό και αφρισμένο και άλλοτε σιγανό και ύπουλο, ήταν αδύνατο να μην έχει ανάλογη φυσιογνωμία και στις παροιμίες του Ελληνικού λαού. Παραθέτω μερικές απ' αυτές:
Από σιγανό ποτάμι ψηλά τα ρούχα σου.
Από βουβό ποτάμι άπεχε τα ρούχα σου.
Από μουλωχτό ποτάμι να φυλάγεσαι.
Θολό ποτάμι μην περνάς.
Το ποτάμι τρέχει μπροστά και πίσω δεν γυρίζει.
Ο ποταμός δεν κατεβάζει μονάχα νερό, αλλά και ξύλα και πέτρες.
Ο ποταμός και λόγγος δεν γνωρίζουν νοικοκύρη.
Όποιος έχει κτήμα στο ποτάμι έχει συνεταίρο.
Κακός γείτονας ο ποταμός.
Κάμε το καλό κι ας το πάρει ο ποταμός.
Τον πήρε το ποτάμι.
Στο μύλο βάστα ρόκα και στον ποταμό κομμάτα.
Ο ξένος και ο ποταμός τον τόπο του γυρεύει.
Αν δεν αστράφτει, κι αν δεν βροντά δεν βρέχει,
κι αν δεν συχνιάσει το νερό, ο ποταμός δεν τρέχει.
Σαν ο ποταμός με τα λιθάρια.
Κάθε μέρα ο ποταμός δεν κατεβάζει κλαριά.
Τα ποτάμια στη θάλασσα τρέχουνε.
Από χίλια ποτάμια σου φέρνει νερό.
Αυτός γυρίζει τα ποτάμια πίσω.
Το πέρασε το ποτάμι.
Εστερέψαν τα ποτάμια και τρέχουνε τα ρυάκια.
Ποτάμι ξεχειλισμένο, χαρά των ψαράδων.
Αυτός είναι φουρτουνιάρικο ποτάμι.
Τώρα είν' το νερό ζεστό και το ποτάμι σιγανό.
Ποτάμια πολλά πέρασα.
Τρέχει ποτάμι σ' αυτό το σπίτι.
Τα δάκρυά μου σαν ποταμός μέρα και νύχτα τρέχουν
και μου τρυπούν το στήθος μου και την καρδιά μου βρέχουν.
Ο ποταμός τραβά κλαδιά κι εγώ για λόγου σου σκλαβιά.
Τώρα στον αποχωρισμό τρεις ποταμούς διαβαίνω,
ο ένας χωρίζει αντρόγυνα κι άλλος χωρίζει αδέλφια,
ο τρίτος ο φαρμακερός την μαν' απ' τα παιδιά της.